Berichtgeving omtrent corona

Met directe ingang maximaal 30 personen per viering.

Mondkapje dragen tijdens viering.

In een brief heeft het bisdom bovenstaande maatregelen bekend gemaakt, Naar aanleiding hiervan heeft het pastoresteam een brief opgesteld, zie hier de brief van het pastoresteam.

Aanmelden voor de vieringen blijft verplicht, dit kan digitaal, telefonisch of bij aanvang van de viering bij de kerkdeur.

Het heeft de voorkeur dat u zich voor de viering telefonisch of via de website aanmeldt om de doorstroom te bevorderen bij het begin van de viering.

Klik hier voor verdere informatie over het aanmelden.

Op de eerste dag van het nieuwe jaar wensen we elkaar een zalig, gelukkig, gezond en voorspoedig nieuwjaar toe. Een nieuw jaar, een nieuw begin. We zien allemaal uit naar een jaar waarin we corona, voorzichtig, achter ons kunnen gaan laten. De vaccins geven ons die hoop en dat vertrouwen op een nieuw begin. Toch denk ik dat onze omgang met elkaar anders zal blijven dan we gewend waren. Afstand en nabijheid blijven op gespannen voet met elkaar. Zo graag willen we elkaar omhelzen op nieuwjaarsdag, laten voelen en ervaren dat je er voor elkaar wilt zijn. Een menselijk verlangen om nabij te zijn wanneer we willen troosten bij ziekte, rouw, verdriet…. Hand in hand, of een arm om je heen. Het zegt zoveel meer dan woorden alleen. Biddend mogen we ons verlangen bij God brengen en Hem om zegen vragen over onze goede wensen en voornemens. Dat God een nieuw begin mogelijk mag maken, dat is ons gelovig vertrouwen.
We maken als parochie ook een nieuw begin. Vanaf vandaag vormen we één nieuwe parochie HH. Paulus en Ludger. Een nieuw parochiebestuur met het bekende pastorale team. De pastorale organisatie wordt aangepast aan de mogelijkheden die er lokaal zijn. Samenwerking in een groter verband daagt ons allen uit om kerk en geloven in dit deel van de Achterhoek vorm en inhoud te geven. Niet alleen voor nu maar vooral ook gericht op de toekomst, dat mensen die na ons komen hier ook een RK geloofsgemeenschap aantreffen.

“God renoveert” is een gedachte die ons aan mag spreken. De samenleving is immers voortdurend in verandering. Er leeft in mensen een verlangen naar geloof, naar God. Christenen zijn er, maar de vraag is: hoe bewust getuigen zij in hun levenshouding? Christenen mogen niet zwijgen over onrecht, niet zwijgen over het Evangelie. Als God ‘renoveert’, dan betekent dit dat Zijn heilige Geest ons aanvuurt tot ‘her-nieuwen’, zodanig dat Kerk en geloven weer bruikbaar worden naar huidige maatstaven. Dus geen onderhoud, maar renovatie. Met gelovig vertrouwen trekken we samen de toekomst in.

Aan het begin van een nieuw jaar spreek ik de wens uit dat alle 16 geloofsgemeenschappen van de nieuwe parochie, met de eigen lokale mogelijkheden, weten te groeien in geloof. Dat we samen mensen weten te inspireren en meenemen op de weg van Jezus Christus. Geloven doen we samen en hopelijk kunnen we in het nieuwe jaar dat ook werkelijk weer samen gaan vieren. Bidden we om Gods goede Geest en om zijn zegen over ieder van ons en over onze nieuwe parochie.

"De Heer zegene u en Hij behoede u, de Heer doe zijn aangezicht over u lichten en zij u genadig, de Heer verheffe zijn aangezicht over u en geve u vrede." (Numeri 6, 24-26)

Diaken Cor Peters

Een van die typische dingen rond de jaarwisseling is dat we terugkijken en vooruitkijken.
Het jaar 2020 was me ’t jaartje wel! Vanaf het eerste kwartaal is er geen dag geweest waarin niet het coronavirus het gesprek van de dag beheerste. Op alle onderdelen van de samenleving oefent de pandemie haar invloed uit.
Naast een lockdown kwam er ook veel in beweging. Nieuwe uitingen van kerk zijn buitelen over elkaar heen: livestreams voor online vieren, digitaal vergaderen, videobellen, actieplannen voor de Voedselbank, boodschappen doen voor- en contact onderhouden met ouderen en zieken door het sturen van kaartjes en het organiseren van telefooncirkels.
Ook uw pastoraal team is er druk mee en heeft er veel van geleerd. In maart, april werd er in onze samenleving veel creativiteit losgeweekt. En dat is goed. Maar nu het allemaal langer gaat duren zien we dat zo’n virus grillig is, dichtbij komt en indringend zijn weg gaat en dat het ook ons samen komen als kerk direct raakt.
Deze coronatijd stelt indringende vragen aan de Kerk. Hoe willen we Kerk zijn? Ook als we niet meer zó kunnen samenkomen als voorheen? Hoe dragen we het geloof uit? Hoe houden we contact? Welke betekenis hebben we voor mensen in onze omgeving en wat kunnen we voor hen betekenen en hoe dan? Waarschijnlijk heeft het coronavirus een blijvende betekenis voor de vorm waarin we ons geloof willen beleven.
Buiten corona staat die vorm al langer onder druk, getuige de grote uitstroom van mensen in de afgelopen decennia, waardoor kerkgebouwen nu gaan sluiten.
Misschien is het goed om dit alles eerst maar eens toe te laten en met elkaar te beleven. Dat we het eerst maar eens tot ons door laten dringen dat het coronavirus weliswaar een crisis veroorzaakt, maar ook een verandering op gang heeft gebracht. Ook voor de Kerk.

De coronapandemie is zeker nog niet ten einde. Dagelijks zijn er nieuwe berichten en de wereld is onrustig. Wisselende en voortschrijdende inzichten halen ons steeds in. Op het moment dat ik dit schrijf hebben we juist de aangescherpte regels gehoord die de tweede golf hopelijk kunnen breken… Er klinken tegenstijdige geluiden en veel mensen vinden het moeilijk om het vol te houden. We schrijven geschiedenis. Zoveel is wel zeker. De coronatijd stelt ons voor uitdagingen, maar biedt ook kansen onderlinge goedheid te ontmoeten.
Een perspectief tot eer van God… en tot heelheid van de mensen.
Heel wat mensen voelen zich door de situatie gespannen in hun dagelijks leven.
Op dergelijke momenten kan hoop sterker worden ervaren, zowel in het persoonlijk leven als in de samenleving. Hoop is een opening, waardoor de toekomst een lichtstraal op het heden werpt. Dat gebeurt wanneer wezenlijke levensvragen gesteld worden, de zogenaamde existentiële vragen.
Dit schrijvende komt de gedachte aan het evangelieverhaal over de storm op het meer.
Ook toen werden de leerlingen heen en weer geslingerd door de golven.
Enerzijds dankbaar voor wat meevalt en goed gaat en we aan het onheil zijn ontkomen.
Anderzijds de roep ‘help toch, we vergaan’. En in feite geneigd zijn om God verwijten te willen maken omdat Hij slaapt op het kritieke moment. In onze angst zouden we Hem ter verantwoording willen roepen voor wat er in de wereld, in ons land, in de economie en in ons persoonlijk leven gaande is. We leven als in een bootje op zee overgeleverd aan de golven: soms gedragen, soms het gevoel dat je zult vergaan.

Het moment dat ik deze column schrijf is de avond na de uitvaart van kardinaal Adrianus Simonis. Een week nadat we het droevige bericht van zijn overlijden hebben ontvangen hebben we voor de laatste keer afscheid van kardinaal Simonis genomen.
Enkele dagen liep ik al met de vraag wat de titel van deze column over zou worden. ‘Vertrouwen’ is het geworden. Het is geen nieuws dat we als kerk en de maatschappij in het stormachtige periode zitten. Corona, veel vluchtelingen die wereldwijd onderweg zijn en het klimaatprobleem komen we iedere dag in de journaals en de kranten tegen. En dat deed me weer denken aan de gebedsviering die paus Franciscus aan het begin van de corona pandemie op een leeg Sint Pieters plein heeft gehouden. In de stromende regen liep paus Franciscus, in zijn simpele witte soutane, naar zijn stoel waar hij het evangelie van de storm op het meer behandelde. (Marcus 4)
In het evangelie dat die avond wordt beschreven gaat over hoe angst zich meester maakt van de leerlingen. De storm beukt tegen de boot waar Jezus op ligt te slapen. Stel je dat eens voor. “Doet het u niets dat wij vergaan” (Marcus 4, 38) vragen de leerlingen. Uiteindelijk sommeert Jezus de wind en deze gaat liggen, want Jezus is de elementen de baas.
Als we het over een onstuimige periode hebben is dit een mooi voorbeeld waar wij ons als gelovigen aan vast kunnen houden.
Maar ik ervaar zelf de laatste tijd steeds meer een andere kant die met vertrouwen te maken heeft.

Op een van de hete zomerse dagen van augustus heb ik me maar in de tuin gesetteld om daar aan deze column te werken. Omgeven door groen en de rijk bloeiende geraniums en andere zomerbloeiers. Ik geniet daarvan. Net als van de dagelijkse wandeling in het gebied van Engbergen bij Gendringen. De ochtendstilte vind ik het mooiste. De zon die net op is, soms een beetje dauw over de velden en koeien die grazen. Ze doen weer energie op voor een nieuwe dag. Energie opdoen, dat doe ik dan ook. Daar zijn deze weken ook voor bedoeld. Vakantietijd, vrij-zijn, afstand nemen. Het is dit jaar natuurlijk allemaal wat anders dan anders. Het coronavirus houdt geen vakantie, zo wordt ons duidelijk gemaakt. Het blijft dus voorzichtig zijn. Maar toch, we zijn even aan iets anders toe.

Het begin
Juist in deze tijd kun je net iets meer oog hebben voor andere dingen, de natuur bijvoorbeeld, Gods Schepping. Zo kan ik daar wel naar kijken. Wonderlijk hoe alles geworden is zoals het is. Wonderlijk het nieuwe leven dat mensen aan elkaar mogen doorgeven. Dat nieuwe begin is en blijft een mysterie voor ons, maar wel een om van te genieten en gelukkig van te worden.
Het is niet zonder reden dat Genesis het eerste Bijbelboek is geworden. Het woord “genesis” is Grieks voor ‘ontstaan’, ‘oorsprong’, ‘wording’. En de Joden noemen dat boek met een Hebreeuws woord ‘Beresjiet’. Dat betekent ‘in het begin’. En zo lezen we ook in het eerste vers al: “In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was nog woest en doods en duisternis lag over de oervloed, maar Gods Geest zweefde over het water”.
Genesis beschrijft o.a. het ontstaan van de aarde, de oorsprong van de mensheid, Gods begin met Adam en Eva, Gods nieuwe start met mensen na de zondvloed en Gods begin met het volk Israël.

Nieuwe kansen
Het boek Genesis laat zien dat God de mens steeds weer een nieuwe kans geeft als het misgaat. Die kansen komen natuurlijk niet uit de lucht vallen! Steeds is het weer God die het initiatief neemt en een stap naar mensen zet. Daarin zien we zoveel van Gods liefde terug.

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

Geen evenementen