24 maart 2020

Alle vieringen en bijeenkomsten tot en met Pinksteren zijn afgelast

Uitzending van viering in besloten kring op zondag in Groenlo en Lichtenvoorde via kerkradio respectievelijk kerkdienstgemist.nl

Voor meer informatie zie de Pastorale brief 3 Vieren ten tijde van de Corona-crisis, dd 25 maart 2020.

Eind jaren ’90 was ik voor het eerst op bedevaart in Lourdes. Wie er geweest is zal beamen dat dit een bijzondere plek is waar hemel en aarde er lijken te raken. De grot waar Maria, de Onbevlekt Ontvangenis, aan Bernadette Soubirous verschenen is, is een van die plekken. Voor mij is de grote kruisweg aan de voet van een berg ook zo’n plaats. Meer dan menshoge beelden drukken op indringende wijze de laatste uren van Jezus’ leven uit. Het lopen van die route is voor veel pelgrims al een ‘kruisweg’, want het is steil en niet allemaal even gemakkelijk begaanbaar. Samen die weg biddend en overwegend gaan raakt me elke keer weer. Het was destijds nieuw voor mij dat er geen 14 maar 15 staties zijn. Niet de graflegging is het einde van de weg, maar het lege graf. Er is ruimte gemaakt in een rots. Een grote (molen-)steen opent de grafruimte.

Ik vind dat een mooi beeld. Het beeld verwijst naar Stille Zaterdag. Alle activiteit is opgeschort van de vrijdagavond tot de morgen van de tweede dag. Het is de enige dag waarop de Kerk geen eucharistie viert. Het is de dag van afwezigheid, de dag van rouw. Maar de christelijke rouw weet dat het voorlopig is. Het is uitzien naar verrijzenis en nieuwe toekomst. Met Maria, de vrouwen, de vrienden en leerlingen van Jezus uitzien naar de verrijzenis. Samen uitzien en rouwen.

Maar voor het nieuwe licht en leven er kan zijn moet er nog wel iets gebeuren. Dat nieuwe komt niet vanzelf. Je leven kan behoorlijk overhoop liggen na de dood van een geliefd mens. Soms kun je het gevoel hebben dat je zelf stikt in verdriet, eenzaamheid en rouwpijn.
Het leven kan ook kei-zwaar zijn doordat je te horen hebt gekregen dat je ernstig ziek bent, of geen werk meer hebt. Een bericht dat je kinderen gaan scheiden of kleinkinderen die op het verkeerde pad zijn geraakt. Zorgen en angsten kunnen zwaar op je drukken. Mensen op de vlucht. Ontheemden zijn het. Mensonterende kampen zijn hun ‘thuis’. Zomaar ineens is onlangs de grens voor hen geopend en nu?? Wie komt op voor mensen op de vlucht of gevangen in zichzelf? We weten wel dat er andere en betere tijden zullen komen. Vaak moet je dat wel worden aangezegd. We hebben een partner, vriend of vriendin nodig die je wil troosten en stil nabij is. Maar ook bereid is te ondersteunen, om te helpen opruimen van dat wat ballast voor je is. Ik hoor mensen nogal eens zeggen dat het al helpt dat er iemand is die alleen maar wil luisteren. Ja, voor de zoveelste keer het verhaal van je rouwpijn, je verdriet om je kind of die geliefde aanhoort. Ik denk dat we elkaar zo kunnen helpen om zware stenen in het leven te helpen dragen én wegrollen.

Daarbij mogen we als christenen weten dat God er ook is. Hij heeft zich laten kennen als Degene-die-er-zal zijn. Hij is er! Punt uit.

In de eerste prefatie van de veertigdagentijd, opgenomen in het altaarmissaal, wordt kernachtig omschreven hoe wij met een zuiver hart naar het paasfeest toe kunnen gaan: “dit is een tijd van meer toeleg op het bidden, van grotere aandacht voor de liefde tot de naaste, een tijd van grotere trouw aan de sacramenten waarin wij zijn herboren.”
Er zijn verschillende vormen van bidden. Sommige mensen zullen gelijk denken aan het Onze Vader, anderen aan het bidden van de rozenkrans of aan de eucharistieviering. Of wellicht aan een kaarsje opsteken bij Maria en een schietgebedje in een benarde situatie. Voor veel mensen is bidden allereerst vragen. Vragen om een gunst, om het afwentelen van een ongewenste situatie, vragen om genezing, om werk en voorspoed. Jezus heeft ons geleerd dat wij bij God heel onbescheiden mogen aankloppen en Hem alles mogen vragen (Lucas 11, 1-13).
Maar er gaat aan dit vragen iets vooraf. Dat is een band, een relatie, een verbinding. Een mens die zich tot God richt weet dat hij volkomen van God afhankelijk is.

 

Verandering of compromis?
Na een frisse start in een nieuw jaar met een extra dag, staan we in het kerkelijk jaar in de maand die begint met Maria Lichtmis en die eindigt met Aswoensdag. Tevens het Jaar van de Eucharistie, waarover u regelmatig zult lezen en horen.
Veertig dagen na Kerstmis op 2 februari vieren we het feest waarbij Jezus, zoals gebruikelijk voor elk eerstgeboren Joods jongetje, wordt opgedragen aan God. Ook wel het feest van ontmoeting of opdracht van de Heer genoemd. Op 26 februari vieren we na carnaval, Aswoensdag. Dit is het begin van de 40 dagen durende Vastentijd, die loopt tot en met Paaszaterdag, ook Stille Zaterdag genoemd. Van Aswoensdag tot Pasen zijn er veertig vastendagen, waarbij de zondagen niet worden meegerekend. De betekenis van het askruisje is dat je uit as gekomen bent en tot as keer je terug.
In feite een diepe gedachte over het leven! De beperktheid van ons menselijk bestaan, geeft ons zin en betekenis. Wat zou het zijn als je altijd alles later nog wel kunt doen… het is toch eindeloos! Dan hoef je vandaag niets! Kan het morgen of volgend jaar of over tien jaar ook nog wel. De eindigheid geeft ons leven betekenis en maakt het zinvol. Tegelijkertijd moeten we de balans zoeken en ons niet onder druk van de tijd laten zetten. Het leven zit wonderlijk mooi in elkaar. We zijn geschapen als vrije mensen en dat geeft ook betekenis. We hebben keuzes. En met die keuzemogelijkheden, nemen we ook een verantwoording op ons. Vrijheid is nooit een ongebreidelde vrijheid.
Maria Lichtmis is het feest van de ontmoeting. God is onder ons geboren en Hij openbaart zich aan ons en we kunnen Hem ontmoeten. Dat kan alleen in geloof plaatsvinden. Waar geloof is kan God wonderen verrichten. De ontmoeting met de Heer – in iedere communie actueel- maakt dat wij meer en meer op Jezus willen lijken. We zijn geen perfecte mensen en dat hoeft ook niet. Gods goedheid en de genade geven ons telkens nieuwe kansen en mogelijkheden tot herstel. Het sacrament van vergeving is evenals het leven zelf, wonderlijk rijk en mooi. Dat (her)ontdekken gelukkig steeds meer mensen in onze tijd. Wanneer we ons christen of gelovigen noemen, dan is dat niet vrijblijvend.

Op het moment dat ik deze column schrijf ben ik net terug van de bedevaart naar Rome. Zes dagen lang zijn we met 32 pelgrims uit de St Ludger en St. Paulusparochie in de voetsporen van de heilige Apostelen Petrus en Paulus gestapt. Het was een bijzonder mooie ervaring om met zo’n fijne groep pelgrims op tocht te gaan.
Persoonlijk ben ik geraakt door de hartelijke contacten onderling, het gevoel dat je een grote familie bent en dat ik/we deel uitmaken van de wereldkerk met het centrum in Rome. Ik ervaarde Zijn aanwezigheid. Het was voor mij ook een markering en het maken van een nieuwe stap.

En dat heeft misschien ook met de tijd van het jaar te maken. Liturgisch gezien is het nieuwe jaar begonnen. Op zondag 1 december vieren we de eerste zondag van de Advent en is het de start van het jaar van de Eucharistie, vervolgens vieren de we de geboorte van de Heer met Kerstmis, drie koningen en de doop van de Heer. Allemaal feesten die ons helpen om De Weg met Christus opnieuw te blijven ontdekken.

In de advent, dat komst betekent, kijken we uit naar de geboorte van Jezus.

Het kerkelijke jaar loopt ten einde. Op 1 december is het al weer de Eerste Advent.
Het nieuwe jaar zal in het teken staan van het “Jaar van de Eucharistie”.
November richt onze blik op de vergankelijkheid. Wij zijn slechts een korte tijd op aarde.
Allerheiligen en Allerzielen zijn dagen van verbondenheid. Die verbondenheid ervaren we niet alleen bij vreugdevolle momenten, maar ook bij moeilijke en verdrietige momenten. Momenten waarin afscheid nemen en loslaten dicht bij ons komen.
Met enige regelmaat kom ik in het hospice in Winterswijk en in Haaksbergen.
De meeste mensen willen thuis sterven. Maar dit is niet altijd mogelijk. Wanneer de zieke afhankelijk is van apparatuur, medicamenten of 24-uurs-zorg of omdat er niemand is die de zieke kan of wil verzorgen, komt zo’n hospice vaak in beeld. Naast de professionele hulpverlening en ondersteunende vrijwilligers kunnen familie en vrienden dichtbij blijven.
Wat mij als priester, die zo’n hospice in- en uitgaat, telkens weer treft, dat is de manier waarop men met de dood omgaat.

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

21 apr 2020
19:30
Rekken, Los Hoes, Rekkenseweg 40
Afgelast: Dietrich Bonhoeffer: een mens uit één stuk, leven in verantwoordelijkheid
 
12 mei 2020
19:30
Beltrum, Onze-Lieve-Vrouw-Tenhemelopnemingkerk
Afgelast: Omarm jezelf!
 
29 juni 2020
19:00

Werkgroep pelgrimage: wandeling