9 juni 2020

Vieringen tot 1 september

Tot 1 juli zijn er op uitsluitend kerkvieringen op zondag in Groenlo en Lichtenvoorde om 9.30 uur. Hiervoor moet u zich aanmelden op donderdagmorgen voorafgaand aan de viering tussen 9.00 uur en 12.00 via telefoonnummer 06- 82 60 48 63.
De uitzending van de vieringen is te volgen via kerkdienstgemist.nl

Vanaf 1 juli gaat aanmelden voor de viering via een digitaal reserveringssysteem. Zie hier voor een handleiding.

Voor meer informatie zie de Pastorale nieuwsbrief 4 en Vieringen en activiteiten tot 1 september. Bij de vieringen moeten we rekening houden met het protocol kerkelijk leven zoals dit door de bisschoppen is vastgesteld.

Nu al kan ik er naar uitkijken, wanneer ik tijdens een gedeelte van mijn vakantie enkele dagen in het klooster mag verblijven. Ik doe dit minimaal twee keer per jaar. In de dagelijkse pastorale praktijk is stil worden voor mij niet altijd gemakkelijk. Misschien vindt u dit gek voor een priester. In het stuk over mijn zilveren priesterjubileum dat het parochiebestuur over mij schreef, krijgt u een inkijkje in de gevulde agenda die we met z’n allen hebben. Ik ben iemand die heel goed alleen kan zijn maar dat wil niet zeggen dat je ook altijd stil kunt worden. Dat vind ik wel eens jammer. Want stilte is een geschenk van God. Een vreemd geschenk? Misschien kun je wel andere dingen als geschenk noemen. Ik ken gelukkig stiltemomenten door de dag heen. Het gebed, de dagelijkse eucharistieviering of even zomaar ergens zitten, de stilte van de avond. Maar met name tijdens vakanties en retraites merk ik het verschil. Geen verplichtingen en dus minder afleiding. Het klooster is een vrijplaats, een omgeving die mij op een plezierige manier dwingt om stil te zijn. Op de één of andere manier verlopen denkprocessen dan anders en komen gedachten boven. In de Bijbel lezen we dat Jezus regelmatig de stilte opzocht. Als Hij het druk had, als de mensen zich aan Hem opdrongen of als Hij voor een belangrijke taak stond, zocht Hij een afgelegen stille plek op, meestal een berg. Jezus zocht contact met God, Zijn Vader. Voor iedereen is het belangrijk om momenten van stilte te hebben. Juist de stilte is uitermate geschikt om God te vinden.
In een wereld gevuld met nietszeggend lawaai kan het verfrissend zijn je onder te dompelen in de stilte van een klooster, van een kerkgebouw, van de natuur. Maar de stilte kan ook heel confronterend zijn.

Ervaart u dat ook dat tegenwoordig alles anders lijkt? Soms zelfs de heel gewone dingen. De covid-19 pandemie raakt ieder segment van onze samenleving, hier en wereldwijd. Maar ook in diverse facetten van ons eigen leven worden we stilgezet en geraakt. Het lijkt ons bewuster te maken van wie we zijn en waar we staan?
De reclame laat ons weten dat het een tijd is dat boodschappen weer levensmiddelen genoemd worden. Voorlopig lijkt deze tijd nog niet voorbij. Mensen zoeken naar veiligheid. Soms bijna met eenzelfde heimweegevoel als wanneer je je niet lekker voelt en alleen een gehaktbal lust naar het recept van je eigen moeder…
U hebt misschien ook wel dat plaatje voorbij zien komen op uw telefoon of via Facebook: een kindje met gevouwen handjes die vraagt aan God: Lieve God, kunt U alstublieft 2020 verwijderen en opnieuw opstarten. Er zit een virus in! Dank U wel!
We zijn ondertussen bijna halverwege dit jaar en voorlopig lijkt het virus zich niet te laten verwijderen. Naar de oorsprong evenals naar de toekomst met dit virus wordt nog onderzoek gedaan, maar wij leven nu!
En wat biedt de maand juni 2020 ons? De verjaardag van onze pastoor en zijn zilveren priesterjubileum en zoveel meer dat met kerk en geloof te maken heeft. Juni is de maand van het Heilig Hart van Jezus. Op de derde vrijdag na Pinksteren vieren we dat en meestal valt dat in de maand juni. De verering van Jezus krijgt vorm vanuit de liefde en barmhartigheid, die worden gesymboliseerd door Jezus’ Hart. Iedere eerste vrijdag van de maand vieren we deze barmhartigheid en liefde trouwens ook.

Sacramentsdag
Al vanaf de late middeleeuwen is Sacramentsdag een populaire feestdag. Sacramentsdag, Hoogfeest van het heilig Lichaam en Bloed van Christus, oftewel Hoogfeest van het Allerheiligst Sacrament genoemd, is een hoogfeest binnen onze katholieke kerk dat valt op de tweede donderdag na Pinksteren, maar meestal gevierd wordt op de zondag erna, Sacramentszondag. Op 11 juni vieren we dit jaar dit feest waarop Jezus Christus Zichzelf onder de gedaante van brood en wijn aan de gelovigen wil geven en voortdurend onder de mensen wil blijven door middel van zijn waarachtige tegenwoordigheid oftewel daadwerkelijke presentie in de geheiligde offergaven. De eerbied die in de katholieke kerk voor de geconsacreerde heilige hostie bestaat, wordt op deze feestdag tot uitdrukking gebracht. Op talrijke plaatsen wordt ook nu in deze tijd na de H. mis op zondagen, de geconsacreerde heilige hostie in een monstrans geplaatst, ter aanbidding. Zo ook in onze parochies sinds de uitbraak van het virus na de besloten H. mis van 09.30 uur in Lichtenvoorde en Groenlo maken parochianen dankbaar gebruik van deze gelegenheid.

Geestelijke communie, zorg voor de ander.
Was aanbidding een ‘ver van mijn bed’ gebeuren geworden, net zo vergaat het ons wellicht ook met de zogenoemde ‘geestelijke communie’: iets dat halverwege de vorige eeuw in de vergetelheid is geraakt, is nu weer actueel. Opnieuw staat ineens de oorspronkelijke verbondenheid met Christus en de geestelijke voeding centraal nu de vieringen zijn opgeschort. Op het moment dat ik dit artikel schrijf is er nog niets bekend over de nieuwe instructies die de bisschoppen conferentie ons zal geven over het opschorten van vieringen dan wel de mogelijkheden om de regels te versoepelen en de kerk in te richten naar de maatstaven van de anderhalve meter samenleving. Willen we terug naar business as usual? Of denken we meer in #thetimehascome?
Het teken van het breken en delen en de oproep tot sociale actie die de laatste halve eeuw steeds nadrukkelijker is geworden, komt in een ander daglicht te staan. Nu het coronavirus delen van het maatschappelijk en kerkelijk leven lam legt, wordt er opnieuw aandacht gevraagd voor de geestelijke communie. We worden uitgenodigd naar de kerk te komen voor aanbidding na de viering en daar ook houdbare levensmiddelen af te geven voor de voedselbank: zo komen de geestelijke Communie en de praktische naastenliefde bij elkaar.
Zo bestaat de mogelijkheid om ons hart en onze geest te richten op Christus, Hem geestelijk te omhelzen en zich innerlijk met Hem verenigd weten. Zo groeit ook het innerlijk verlangen om zijn Liefde door te laten stromen naar de naasten. Of dat nu via de Vastenactie gaat of door iets te doen voor een buur die slecht ter been is: als Gods liefde maar doorgaat.

Ik voel me moederziel alleen
Klinkt dit alles veel te moeilijk en vroom in uw oren? Voelt u zich hierdoor niet geroepen en/of begrepen? Bedenk dan dat het niet alleen van ons afhangt. We zullen het uiteindelijk van Gods Zelf moeten ontvangen. In onze tekorten zijn we door God aanvaard en daaruit mogen we leren te leven.
De kans om te groeien in ons leven gaat langs de weg van uitdagingen en doet zich voor in allerlei situaties in ons leven. Op allerlei gebied worden ons ‘challenges’ aangeboden, als tijdverdrijf, dan wel als serieuze uitdaging. Het gaat om een omvorming in onszelf: dat we steeds meer worden wat we ontvangen! Soms ontregelt dat denken ons leven en voor ieder van ons is dat een persoonlijke weg.
Geloven haalt ons soms uit onze comfortzone en uw weg is anders dan de mijne en ook anders dan die van uw vrienden of familie. Het is een persoonlijke weg met God.
God vraagt in eerste instantie alleen van ons dat we ons openstellen en ontvankelijk durven zijn. Met open handen leven en niet met gebalde vuisten van boosheid of angst. De grote levensvragen blijven actueel. Vragen over zin en onzin, kwaad en lijden, leven en dood. Wat we nodig hebben is weer een middel om echt te leven, een levensmiddel zoeken we dat smaakt naar de gehaktbal van onze moeders. Voelen we ons soms ‘Godvergeten-alleen’, dan hebben we tijd om ons af te vragen wie nu wie vergeten is.

Pastoraal werkster Carla Roetgerink

In het programma van “Nieuwsuur” krijgt (de toen nog minister) Bruno Bruins een briefje dat in Nederland de eerste patiënt met het Coronavirus is geconstateerd. Wie had op dat moment kunnen voorzien wat voor een impact dit op de gehele samenleving sterker nog. Op de hele wereld heeft. De maatregelen volgen elkaar in hoog tempo op. Scholen, universiteiten, kinderdagverblijven moeten hun deur sluiten. Net als de restaurants, cafés musea en de sportlocaties en de bewoners van de verzorgingshuizen mogen geen bezoek meer ontvangen. Hoe kun je je naaste nog nabij zijn? Als gevolg van het overheidsbeleid dat de Nederlandse Bisschoppen hebben overgenomen worden ook alle Eucharistievieringen in besloten kring gevierd. We worden opgeroepen om sociale onthouding te betrachten. Binnenblijven, en alleen naar buiten als het écht noodzakelijk is.

Het hoogtepunt van het liturgisch jaar, de Goede Week, hebben we dus in sociale onthouding moeten vieren. Juist het vieren van de diepe verbondenheid die God met de wereld en met de mensen heeft konden we dit jaar niet in de kerk ervaren. Gelukkig waren er veel mogelijkheden om vieringen op tv of internet te volgen.

Het is een tijd waarin ons geduld sterk op de proef wordt gesteld. Maar hoe gaan wij hier als gelovigen nu mee om? Geduld is een deugd die we ook mogen omarmen.

Eind jaren ’90 was ik voor het eerst op bedevaart in Lourdes. Wie er geweest is zal beamen dat dit een bijzondere plek is waar hemel en aarde er lijken te raken. De grot waar Maria, de Onbevlekt Ontvangenis, aan Bernadette Soubirous verschenen is, is een van die plekken. Voor mij is de grote kruisweg aan de voet van een berg ook zo’n plaats. Meer dan menshoge beelden drukken op indringende wijze de laatste uren van Jezus’ leven uit. Het lopen van die route is voor veel pelgrims al een ‘kruisweg’, want het is steil en niet allemaal even gemakkelijk begaanbaar. Samen die weg biddend en overwegend gaan raakt me elke keer weer. Het was destijds nieuw voor mij dat er geen 14 maar 15 staties zijn. Niet de graflegging is het einde van de weg, maar het lege graf. Er is ruimte gemaakt in een rots. Een grote (molen-)steen opent de grafruimte.

Ik vind dat een mooi beeld. Het beeld verwijst naar Stille Zaterdag. Alle activiteit is opgeschort van de vrijdagavond tot de morgen van de tweede dag. Het is de enige dag waarop de Kerk geen eucharistie viert. Het is de dag van afwezigheid, de dag van rouw. Maar de christelijke rouw weet dat het voorlopig is. Het is uitzien naar verrijzenis en nieuwe toekomst. Met Maria, de vrouwen, de vrienden en leerlingen van Jezus uitzien naar de verrijzenis. Samen uitzien en rouwen.

Maar voor het nieuwe licht en leven er kan zijn moet er nog wel iets gebeuren. Dat nieuwe komt niet vanzelf. Je leven kan behoorlijk overhoop liggen na de dood van een geliefd mens. Soms kun je het gevoel hebben dat je zelf stikt in verdriet, eenzaamheid en rouwpijn.
Het leven kan ook kei-zwaar zijn doordat je te horen hebt gekregen dat je ernstig ziek bent, of geen werk meer hebt. Een bericht dat je kinderen gaan scheiden of kleinkinderen die op het verkeerde pad zijn geraakt. Zorgen en angsten kunnen zwaar op je drukken. Mensen op de vlucht. Ontheemden zijn het. Mensonterende kampen zijn hun ‘thuis’. Zomaar ineens is onlangs de grens voor hen geopend en nu?? Wie komt op voor mensen op de vlucht of gevangen in zichzelf? We weten wel dat er andere en betere tijden zullen komen. Vaak moet je dat wel worden aangezegd. We hebben een partner, vriend of vriendin nodig die je wil troosten en stil nabij is. Maar ook bereid is te ondersteunen, om te helpen opruimen van dat wat ballast voor je is. Ik hoor mensen nogal eens zeggen dat het al helpt dat er iemand is die alleen maar wil luisteren. Ja, voor de zoveelste keer het verhaal van je rouwpijn, je verdriet om je kind of die geliefde aanhoort. Ik denk dat we elkaar zo kunnen helpen om zware stenen in het leven te helpen dragen én wegrollen.

Daarbij mogen we als christenen weten dat God er ook is. Hij heeft zich laten kennen als Degene-die-er-zal zijn. Hij is er! Punt uit.

In de eerste prefatie van de veertigdagentijd, opgenomen in het altaarmissaal, wordt kernachtig omschreven hoe wij met een zuiver hart naar het paasfeest toe kunnen gaan: “dit is een tijd van meer toeleg op het bidden, van grotere aandacht voor de liefde tot de naaste, een tijd van grotere trouw aan de sacramenten waarin wij zijn herboren.”
Er zijn verschillende vormen van bidden. Sommige mensen zullen gelijk denken aan het Onze Vader, anderen aan het bidden van de rozenkrans of aan de eucharistieviering. Of wellicht aan een kaarsje opsteken bij Maria en een schietgebedje in een benarde situatie. Voor veel mensen is bidden allereerst vragen. Vragen om een gunst, om het afwentelen van een ongewenste situatie, vragen om genezing, om werk en voorspoed. Jezus heeft ons geleerd dat wij bij God heel onbescheiden mogen aankloppen en Hem alles mogen vragen (Lucas 11, 1-13).
Maar er gaat aan dit vragen iets vooraf. Dat is een band, een relatie, een verbinding. Een mens die zich tot God richt weet dat hij volkomen van God afhankelijk is.

Pastorale noodwacht
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus
06-190 17 292

Uitvaart telefoon
Parochie Sint Paulus
06 - 24 85 52 01

Geen evenementen