De vakantieperiode is het ideale moment om de balans op te maken. Terugkijken naar wat er het afgelopen jaar is gebeurt en vooruit kijken en plannen wat de nieuwe stappen zijn. Pastoraal gezien kijk ik terug op een bewogen jaar. De parochies zijn vol in beweging. We hebben als pastoraal team het nieuwe beleidsplan gepresenteerd en het parochiebestuur het bestuurlijk beleidsplan. Beleid maken is vooruit kijken. Een stip op de horizon zetten om de juiste koers uit te kunnen zetten om daar te komen. Rekening houdend met het snel veranderende kerkelijk landschap.

In het pastorale beleidsplan hebben we een aan speerpunten aangegeven waar wij als pastores team extra aandacht aan willen besteden. Het betreft de nieuwe evangelisatie, meer huisbezoek en bedevaarten. Wat hebben deze drie met elkaar gemeen……? Precies: verbondenheid.

Verbondenheid is misschien wel een van de grootste thema’s uit de Bijbel.

De zomermaanden zijn ook vakantiemaanden. Vrij zijn, even afstand nemen van je dagelijkse beslommeringen. Of je nu korte of langere reizen maakt, of gewoon een dagje erop uit, het vrij zijn doet iets met je. We ontspannen en laden tegelijk de innerlijke accu op. Wij gaan graag naar de bergen van Oostenrijk om daar, wandelend, te genieten van de natuur. Maar ook te luisteren naar de stilte. Vakantie is vrij-zijn voor andere bezigheden. Vrienden of familie te bezoeken. We kennen ook speciale reizen, bedevaarten, naar een bijzondere of heilige plek.
Onderweg zijn: van alle tijden en geloven.
Soms nemen we bewust afstand. Je kunt toe zijn aan rust, je hebt behoefte om na te denken hoe het in je leven verder moet. Een pelgrimstocht per fiets of te voet naar Santiago de Compostella is in onze dagen een geliefde tocht. Een tocht die men vaak alleen maakt.

In een interview vertelde een legeraalmoezenier over hoe het er aan toe ging toen hij destijds was uitgezonden naar Afghanistan. Iets voor elkaar krijgen met de lokale bevolking was daar niet een kwestie van simpelweg vragen en zaken doen. “Het ging meestal via een maaltijd” zo vertelde hij in het vraaggesprek dat ik met belangstelling volgde. “Je at samen, het ging over van alles en na twee, drie uur, tegen het vertrek kwam de aanleiding voor het bezoek op tafel en werden er zaken gedaan. Op het moment dat er verbinding was, vertrouwen, een band die ontstaan was door die gezamenlijke maaltijd”.
Aan tafel wordt gemeenschap gesticht, wordt uitgewisseld, hersteld. De maaltijd is vaak een teken van verzoening en van vrede. We zien in onze tijd initiatieven om mensen met verschillende achtergronden samen te brengen via een maaltijd. Mensen leren elkaar kennen en zien de ander staan. Onbekenden worden bekenden.
Jezus at met zijn leerlingen, maar ook met Farizeeërs en mensen met een bedenkelijke achtergrond zoals de tollenaar Zacheüs.

Het is de week van de aanslag in Utrecht, van de verkiezingswinst van Thierry Baudet, van een weer uitgestelde Brexit en een milieuramp in Oost-Afrika. Het is ook de week waarin de lente, na de valse start in februari, echt lijkt te gaan beginnen. Het is net alsof de wederopstanding van de natuur de sombere geluiden over het klimaat en het wereldgebeuren tegenspreekt.
De afgelopen maanden klinken er vaak geluiden over de dreiging die op de loer ligt en een einde zou maken aan onze westerse cultuur, aan een leefbare wereld, aan onze royale levensstijl. De scheppingsorde zoals wij die kennen, is in verwarring geraakt, en er heerst overal chaos. Vaak valt daarbij de term ‘Apocalyps’. Het woord komt uit de Bijbel, en is de Griekse naam van het laatste boek, dat we ook kennen als de ‘Openbaring van Johannes’. Dit jaar wordt eruit gelezen op de zondagen tussen Pasen en Pinksteren in de liturgie. Het boek stamt uit het einde van de eerste eeuw, en is geschreven in een tijd dat de christenen werden vervolgd.

Waarom ik het moeilijk vind om te zeggen of ik in God geloof en wat dat dan betekent voor mij?
Een klein meisje vertelt over God: … ‘God is overal. In de kamer, buiten in het bos, in Afrika, Azië en Amerika, en gewoon bij ons, in het donker en in de zon op het strand. Hij is ook op jouw neus. Maar je ziet Hem niet, want Hij is doorzichtig.’

Het zijn niet alleen kinderzaken, poppen en snoepjes, die door haar koppie gaan. Ook wat ze ervaart van God kleurt het leven van dit meisje. En ze heeft er zelfs woorden voor om erover te vertellen; een ander houdt het misschien voor zichzelf, of drukt het uit in een tekening of spel.

Pastorale noodwacht: 06-190 17 292
Parochie Sint Ludger en
Parochie Sint Paulus

Agenda

23 sept 2019
19:30

Thomas Merton-lezing
 
19 okt 2019
00:00

Romereis parochie
 
22 okt 2019
19:30

Maria in de christelijke kunst
 
20 nov 2019
19:30

Filmavond